Hidup susah aku ndak heran lah. Kerja-kerja berat semua aku sudah rasa. Camana susahnya cari duit untuk hidup. Kadang-kadang aku mengamuk tengah jalan sebab telampau penat bawa isi kebun pulang rumah atau bawa pegi pondok tepi jalan. Sudah la kebun tuh jauh mau sampay rumah. Dari rumah mau bawa p pondok pun jauh jugak. Mak aih. Tuhan jak la yang tau. Dulu beliau tanam lada di kebun. Luas la kawasannya tuh. Bila hari sabtu, konfem pegi kebun petik lada. Pagi-pagi sudah di suruh pi kebun petik lada. Petik lada tuh memang senang, kalau setakat petik untuk 1kg. Kalau sampai 30-40kg. Start pukul 7 pagi sampai pukul 6 petang bejemur dibawah matahari terik. Kalau panas, bepanas la. Kalau hujan, behujan la. Kalu redup, alhamdulillah. Bayangkan Petik sebijik-sebijik untuk kumpul 30kg. 1 biji lada tuh berapa beratnya agak-agak? Petik bukan sembarang petik. Daun ndak boleh ikut nanti pokok lada tuh mati. Tangan mesti pedas punya lepas tuh.
Sampai rumah bila malam, sambung lagi kerja. Kasi bersih sampah-sampah, daun, asing kalau ada yang buruk. Besoknya, bawa pegi tepi jalan. "mak" mau bawa pi pasar untuk jual sama-sama ngan buah-buahan lain macam pisang, nangka, sayur, kalau musim buah, ada la jugak rambutan, mangga, salak, nanas dan macam-macam lah. semua tuh kena tolak guna kereta sorong dari rumah. Naik bukit, turun bukit, limpas depan rumah orang kadang-kadang kena kejar anjing lagi. Jalan boleh tahan mencabar. Batu-batu, akar-akar semua terpaksa juugak tolak. Sabar mesti kuat jo.
Pernah satu hari, aku telampau tekanan. Aku disuruh tolak buah nangka pegi pondok tepi jalan. Aku dengan terpaksa pegi la jugak. Dengan marah-marah aku buat kerja. Aku penat. Aku berenti. Perasaan masa tuh geram. eeee....Geram Lah...Last aku angkat buah nangka tuh, aku hempas atas tanah. Aku tendang-tendang. Abis nangka tuh jadi mangsa. Ujung-ujung aku pungut balik, letak dalam kereta sorong, sambung perjalanan. Telampau penat punya pasal. Itu bukan satu kali. Banyak aku buat begitu di tengah jalan.
Kemudiannya satu masa, kami diuji lagi. Semuanya gara-gara buah nangka. Ada satu orang tauke ne beli buah nangka dari pondok kami. Dia suka buah nangka kami. Buah tuh dia buat keropok. Tauke tuh pernah bawa satu pack keropok nangka yang di buat dari nangka kami. Sedap la jugak.ehek. Tapi rupanya ada orang iri hati sebab buah nangkanya tauke tuh ndak beli. Dengan itu, orang tu larang kami pijak tanahnya lagi. Pondok kami terpaksa dirobohkan sebab pondok tuh atas tanahnya. Beliau ikut jak, Mengalah sebab kami banyak terhutang budi dengan dia dan keluarganya.
Jadi kami terpaksa cari tapak lain di tepi jalan untuk menjual. Tempat baru tu lagi lah jauh. Jarak yang cuma 15 minit jalan biasa kami terpaksa buat jalan baru ikut tepi-tepi tanahnya sampai la di hujungnya jumpa tepi jalan lain. Dari kebun kami terpaksa bawa keluar buah makan masa satu jam. Cemburu punya pasal. Terima jak la. Nasib baik ada jugak orang lain yang sudi benarkan kami lalu kebun diorang untuk bawa keluar hasil dari kebun.Beberapa tahun berlalu, hubungan baik semula. Tapi jarak tetap sama. Bisnes dengan tauke tuh pun ndak ada sudah.
Bila aku duduk rumah, aku kena psiko oleh beliau. Dicakap aku malas. Dia memang ndak boleh tengok orang duduk rumah kecuali perempuan. Aku cuma boleh curi-curi duduk rumah. Kalau tidak aku mesti pegi kebun. Terok betul. Mesti ada buat kerja dalam satu hari. Adui. Di rumah tuh memang guna stail diktator bah. Untuk mengelak diorang bising, pegi la kebun. Buat la apa-apa pun kerja. Dekat-dekat petang pulang rumah. Setel untuk hari tuh. Aku paling gembira kalau ada kelas tambahan masa cuti atau latihan sukan atau kawad di sekolah. Kadang-kadang menipu cakap latihan di sekolah.
Menipu untuk selamat.
No comments:
Post a Comment